การพยาบาลระยะสุดท้าย (hospice care)
ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้ตายอย่างสงบนั้น
มีมานานแล้ว เพียงแต่รูปแบบอาจจะแตกต่างกันไปตามยุคสมัย ในยุโรปสมัยเก่า ฮอสพิซ (Hospice) เป็นคำเรียกสถานที่พักพิงและดูแลผู้ป่วย
มีรากศัพท์มาจากภาษาละตินว่า Hospes และ Hospitium หมายถึง เจ้าของบ้าน แขก หรือที่พักแรม
ตั้งขึ้นโดยบรรดาสำนักสงฆ์และกองกำลังของสำนักต่างๆ ในคริสต์ศาสนา
ในระหว่างสงครามครูเสด เพื่อดูแลผู้เดินทางไปแสวงบุญยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์
(นครเยรูซาเล็ม) คนป่วยจากโรคภัยต่างๆ และคนยากจน กล่าวโดยรวมคือ เป็นทั้งโรงแรม
โรงพยาบาล และวัดไปพร้อมๆ กัน
ฮอสพิซแห่งแรกก่อตั้งขึ้นในนครเยรูซาเล็ม โดยคณะอัศวิน Knights
Hospitaller ในปี พ.ศ. ๑๕๕๑ (ค.ศ. ๑๐๘๐)
ถือกันว่าเป็นต้นแบบของโรงพยาบาลในสมัยต่อมาด้วย
ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ ได้เกิด ฮอสพิซอีกลักษณะหนึ่งขึ้นในฝรั่งเศส
ไอร์แลนด์ และสหรัฐอเมริกา ซึ่งเน้นขอบเขตการดูแลให้แคบลง
เป็นการดูแลผู้ป่วยใกล้ตาย แต่ยังคงดำเนินการโดยบุคลากรในคริสต์ศาสนา
ส่วนสถานดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายอย่างที่เข้าใจกันในปัจจุบัน
เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่สิบปีมานี้เอง จากภารกิจเดิมที่มุ่งดูแลกลุ่มคนยากจนและด้อยโอกาส
รวมถึงผู้ป่วยสารพัดโรค
กลายมาเป็นสถานที่ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายเป็นหลักดังเช่นในปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น